printlogo


کد خبر: 194506تاریخ: 1398/6/17 00:00
خاطره‌نگاری

به‌ مناسبت سالگرد آن «صفر-6» معروف و گسیل سرخ‌ها به بهشت
واقعی‌تر از واقعی


‌وصال روحانی

یک دلیل بزرگ سبب شد برد تاریخی صفر-6 پرسپولیس مقابل رقیب دیرینش در دربی تهران (که آن زمان هنوز دربی نامیده نمی‌شد) به اندازه کافی و حتی در اندازه‌هایی کم دیده نشود.
16 شهریور 1352 که آن اتفاق غریب در ورزشگاه آزادی تهران محقق شد، ایران سراپا شور و شوق ورزشی اما درگیر با مسابقه‌ای مهم‌تر بود. مسابقه‌ای که ارزش درجه اول جهانی داشت و فقط گذر زمان ثابت کرد که ارزشی از آن دست هم برای سایه‌ انداختن بر شهرآورد پایتخت کفایت نمی‌کند.
در آن روزها بساط برپایی رقابت‌های کشتی آزاد قهرمانی جهان 1973 را در ورزشگاه زیر پل حافظ که بعداً استادیوم نصیری نامیده شد، پهن‌ کرده بودند. تشک‌ها ‌را وسط زمین چمن ورزشگاه گذاشته و روی آن کاور گذاشته بودند تا گرمای سوزنده تابستانی که با شهریورماه نیز قرابتی کم و بیش دارد، کشتی‌گیران و به‌ویژه لشکر محق کشتی ایران را نسوزاند. چگونه می‌شد کشتی‌های فنی فوق‌العاده محسن فرح‌‌وشی را که به‌رغم جراحت پا و بانداژ شدن آن، فویلوگ دورجه مغولی و ولادیمیر یومین روسی را برد و قهرمان 57 کیلوی دنیا شد یا کشتی‌های پراقتدار منصور برزگر را که از سرهای بزرگی همچون آشور علی‌یف روسی نهراسید و بر بلندای 74 کیلو ایستاد و کشتی‌های حساب شده ابراهیم جوادی که پس ‌از چند سال قبضه کردن وزن 48 کیلو سرانجام تصمیم به آزمون خویش در یک وزن بالاتر (52 کیلو) را گرفته و از رویارویی با یوجی تاکادا، اعجوبه در حال شکل‌گیری ژاپن ابایی نداشت و با همان فکر برتر اولین طلای بزرگ جهانی‌اش در این وزن را تحقق بخشید، نادیده‌ گرفت و دل به فوتبال سپرد. چه کسی می‌توانست از این رویدادهای ناب بگذرد و به چیز دیگری توجه کند. البته هیچ‌کس هم فکر نمی‌کرد همزمان با این اتفاقات رویدادی روی چمن آزادی و به ‌فاصله 30 کیلومتر از ورز