printlogo


کد خبر: 171515تاریخ: 1397/8/15 00:00
اهمیت فتح لیگ قهرمانان آسیا برای فوتبال و کل ورزش ایران
این یک جام را ببر!

وصال روحانی

فوتبال ایران 42 سال است که جام ملت‌های آسیا را فتح نکرده و دقیقاً به همین مدت از راهیابی به المپیک‌ها بازمانده است و از آخرین مرتبه قهرمانی‌مان در جام باشگاه‌های آسیا 26 سال می‌گذرد و واپسین قهرمانی‌مان در فوتبال جوانان آسیا هم مربوط به 42 سال پیش می‌شود.
به خاطر همین انعام بزرگ و دور و کلان است که اهمیت قهرمانی پرسپولیس در مسابقات رو به اتمام لیگ قهرمانان آسیا 2018 بیشتر و بیشتر شده زیرا به فترت‌های تلخ و رنج‌باری پایان می‌دهد که دور از توان ذاتی عالی فوتبال ایران است. وارد این مبحث نمی‌شویم که چه کسانی مقصر بوده‌‌اند زیرا فراتر از افراد و نام‌ها و اشخاص این شناسایی درد و پروسه آسیب‌شناسی است که می‌تواند به این گونه ناکامی‌های برخاسته از عدم رسیدگی درست به معضلات پایان بخشد اما اگر ضعف تشکیلاتی ما در کار نبود نه تنها این دوری‌های طولانی از عناوین قهرمانی شکل نمی‌گرفت بلکه در کسب میزبانی‌ها هم این همه ناکام نبودیم.
 
توفیق‌های کسب نشده
یادمان باشد که آخرین مرتبه میزبانی مرحله نهایی جام ملت‌های آسیا توسط ما هم به 42 سال پیش بر می‌گردد و بازی‌های آسیایی نخستین و آخرین بار 44 سال پیش در ایران سازماندهی و اجرا شد و ما حتی در کسب میزبانی جام‌های جهانی فوتسال و جام جهانی فوتبال ساحلی که از اربابان این رشته‌ها در سطح جهان هستیم و عناوین حاصله‌مان در آخرین دوره جام‌های جهانی آن (به سال 2016) مدال برنز بوده، ‌هرگز به موفقیت نرسیده‌ایم و جام بین قاره‌ای فوتبال ساحلی را که همین روزها دوره هشتم آن هم برگزار می‌شود راه به راه به امارات سپرده و همیشه آن را از ما دریغ داشته‌اند.
 
جبرانی بر شکست‌های اخیر
اهمیت قهرمانی احتمالی پرسپولیس در لیگ قهرمانان آسیا به حدی است که از گستره فوتبال فراتر می‌رود و به کل ورزش ایران بسط می‌یابد. این پیروزی اگر حاصل آید، نوعی کم امیدی حاکم بر ورزش ما در پاره‌ای اوقات و برخی شکست‌های بزرگ اخیر منجمله کشتی آزاد و فرنگی قهرمانی جهان در بوداپست و ده‌ها عارضه دیگر جاری در ورزش را از خاطرها خواهد برد و با اینکه موجب حل ریشه‌ای این مسائل نخواهد شد اما خواه ناخواه مسوولان امر را صاحب الزام و باورهایی می‌کند که برای رفع این عوارض به آن نیاز است.
 
 آن یادگاری‌های بزرگ
اهمیت پیروزی‌های بزرگ ملی بر هیچ‌کس پوشیده نیست و اگر تأثیرگذاری فتوحات فوتبالی از بقیه رشته‌ها فراتر می‌رود به سبب داشتن هوادارانی بسیار بیشتر از سایر رشته‌ها است وگرنه پیروزی ایران در مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جهان در سال‌های 1998، 2002 و 2014 اصلاً کم نبود و به لحاظ اصول و جایگاه و پایگاه از اکثر قهرمانی‌های فوتبال ما فراتر می‌رفت و سه طلای کشتی فرنگی در المپیک 2012 لندن همین منزلت را داشت و قهرمانی بانوان فوتسالیست در آسیا به سال 2016 و پیروزی‌های مکرر بهداد سلیمی، سهراب مرادی و کیانوش رستمی و پیش از تمامی آنها حسین رضازاده در وزنه‌برداری پی‌ریزی نوعی انقلاب در کل ورزش ایران بود و چه کسی می‌تواند از کنار قهرمانی‌های غیرقابل شمارش تکواندوکاران به سرکردگی هادی ساعی در 35 سال اخیر و یا قهرمانی‌های 10 سال اخیر ووشو و پیشتازی‌های کاراته‌کارها در تمامی سطوح غفلت ورزد اما فوتبال خوب یا بد و به حق یا ناحق، نبض جامعه را در دست دارد و فقط این ورزش است که حتی باخت‌های خفیف‌اش مقابل آرژانتین و اسپانیا در دو جام جهانی اخیر هم مردم را به خیابان‌ها می‌کشاند و به پایکوبی تا ساعات اولیه صبح وا می‌دارد.
 
روح زندگی
پرسپولیس «شایسته و مبارز» با قهرمانی احتمالی‌اش در پایان دیدار شنبه شب 19 آبان (برگشت فینال) در ورزشگاه کمی تا قسمتی مدرن شده آزادی تهران می‌تواند نه تنها کل جامعه ورزش بلکه تمامی ایران را غرق در سرور و امیدی کند که کشورمان در پی برخی مشکلات اخیر نیازمند آن است. این روح زندگی و شادی زیست انسان‌های سالم و آرزومند است که به سوی ما وزیدن گرفته است.
آرزو می‌کنیم این یک جام را ببریم تا ضمن قطع یکی از فترت‌های ذکر شده در سطور قبلی به نقطه‌ای برسیم که برای اوجگیری هر چه بهتر ورزش و بالاخص فوتبال به آن نیاز است.
 
دو مقصد بعدی
فوتبالی که با روحیه برگرفته از قهرمانی احتمالی سرخ‌ها می‌تواند شانس‌های خود را برای پایان دادن به دو فترت تلخ دیگر خود فزون‌تر از گذشته ببیند. یکی جام ملت‌های آسیا 2019 در امارات در دی و بهمن امسال و دیگری مقدماتی المپیک 2020 توکیو در زمستان امسال و فصول بهار و تابستان سال آینده.

 


Page Generated in 0.0064 sec