printlogo


کد خبر: 171441تاریخ: 1397/8/15 00:00
جای خالی لژیونرها و بازیکنان خارجی در لیگ والیبال
فرصت یا تهدید؟

محسن آجرلو

لیگ برتر والیبال در حالی پنجمین هفته خود را پشت سر گذاشت که کوچ 8 بازیکن تیم ملی به اروپا و عدم توانایی باشگاه‌ها برای جذب بازیکن خارجی از یک طرف، روی کیفیت لیگ تاثیر گذاشته است، از طرف دیگر انحلال بانک سرمایه و خارج شدن فضای لیگ از جو سرمایه‌داری و جذب ستاره‌ها مزید بر علت شده تا شرایط جدیدی در لیگ حاکم شود و فاصله تیم‌ها کمتر از گذشته شود.
حالا باید دید شرایط جدید به سود والیبال می شود و یا مانند جریانات دیگر سال های اخیر به رشد این لیگ و والیبال ایران لطمه می زند.

آیا شرایط امروز به سود والیبال است؟
در پس ماجرای رفتن بازیکنان ایران به لیگ‌های اروپایی نظرات مثبت و منفی زیادی وجود داشت. برخی مخالف بودند و دلیل‌شان هم همین پایین آمدن کیفیت لیگ بود. عده دیگری هم موافق بودند و رفتن این بازیکنان را به‌طور مستقیم باعث رشد والیبال ملی می‌دانستند که هدف نهایی لیگ خوب است. به هر ترتیب لژیونر شدن بازیکنان تحت تاثیر مسائل اقتصادی و رشد ارزش ارزهای خارجی اتفاق افتاد و همین علت هم اجازه نداده تا همان اندک بازیکنان درجه 2 و 3 اروپایی به ایران بیایند؛ دو عاملی که در کنار کاهش محسوس سرمایه‌گذاری تیم‌های مدعی در سال‌های اخیر، شرایط کیفی لیگ را در هفته‌های ابتدایی به نسبت سال‌های گذشته پایین آورده. حالا سوال اینجاست که آیا این شرایط به والیبال ملی صدمه می‌زند؟
پاسخ دادن به این سوال شاید کار ساده‌ای نباشد. با این حال می‌شود از جهات مختلف به آن نگاه کرد و امیدوار بود با مدیریت بهتر و تکرار روندی که در دهه 80 طی شده، لیگ برتر را به روزهای اوجش بازگرداند.
 
باز شدن فضا برای بازیکنان جوان‌تر
از طرفی رفتن بازیکنان درجه یکی مثل سعید معروف، غفور، عبادی‌پور، معنوی‌نژاد، قائمی و میرزاجانپور جا را برای بازیکنان جوان‌تر باز می‌کند تا بتوانند در لیگ خود را نشان دهند. به همین ترتیب رفته‌رفته فرصت خودنمایی برای بازیکنان دیگر فراهم می‌شود و چرخه بازیکن‌سازی بزرگ‌تر از گذشته خواهد شد. کما اینکه با اضافه شدن یک تیم به لیگ، چندین بازیکن دیگر امکان بازی در لیگ برتر را پیدا کرده‌اند.
 
جایگزینی جوان‌ها یا ماندن پا به سن گذاشته‌ها؟
در این روند جایگزین شدن بازیکنان با لژیونرها و همچنین بازیکنان خارجی، نیاز به اندکی صبر و تحمل از سوی مربیان دارد تا بازیکنان جوان که در سال‌های گذشته میدان قابل توجهی برای بازی در اختیارشان نبود، با مقداری کار بیشتر و بازی در لیگ بتوانند انتظارات را برآورده کنند؛ صبر و حوصله‌ای که اگر نباشد، تا چند سال لیگ برتر پر می‌شود از بازیکنان پا به سن گذاشته و مو سفیدی که هیچ‌گاه اجازه نمی‌دهند جوان‌ها آنقدر تجربه‌اندوزی کنند که نفر اول باشند. همین حالا چهار پاسور اصلی لیگ برتر بین 35 تا 45 سال سن دارند. امیر حسینی، مهدی مهدوی، علیرضا بهبودی و بهمن پزشکی چهار پاسور اصلی از میان 13 تیم هستند که در حوالی 40 سالگی در لیگ توپ می‌زنند. به همین خاطر هم هست که یکی از حساس‌ترین و آسیب‌پذیرترین پست‌های والیبال ایران همین پاسوری است که اگر روزی سعید معروف بازنشسته شود، فاصله نفر دوم با او از زمین تا آسمان است.
 
سایه مشکلات اقتصادی بر لیگ
اگر قرار بر یک بررسی کامل است، نمی‌شود سهم مشکلات اقتصادی را هم در این شرایط فراموش کرد؛ مشکلاتی که از یک طرف تیم سرمایه را به‌عنوان قهرمان سه دوره اخیر لیگ والیبال فراری داد و از سوی دیگر سایر قدرت‌ها نظیر پیکان و سایپا را هم وادار کرد ستاره‌های‌شان را بفروشند و سعی کنند با خرج کمتر راهی لیگ برتر شوند. با این حال به‌طور قطع این شرایط گذراست و والیبال جدا از سال‌های اخیر و تا حدودی دهه 90، در اغلب دوران در همین شرایط لیگ خود را پشت سر گذاشته و رفته‌رفته به روزهای بهتری رسیده است.
 
افزایش هیجان
یکی از کمبودهای لیگ والیبال در سال‌های گذشته، یکه‌تازی تیم سرمایه و مشخص بودن قهرمانی این تیم از ابتدای لیگ بود. مسوولان این تیم آنقدر بازیکنان برجسته و خوب لیگ را حتی برای نشستن روی نیمکت ذخیره‌ها جذب می‌کردند که دیگر مشخص بود قدرت هیچ تیمی نمی‌تواند مانع قهرمانی این تیم متمول شود.
با این حال در لیگ امسال حداقل سه، چهار تیم شرایط مشابه دارند و تیم‌های دیگر هم برای به چالش کشیدن آنها بدون شانس نیستند. تیم‌های خاتم اردکان، پیکان، سایپا و تا حدودی شهرداری ورامین تیم‌های هم‌سطح و مدعی لیگ به حساب می‌آیند که برای قهرمانی باید برابر هم بجنگند.
در مجموع چه بخواهیم و چه نخواهیم، والیبال وارد شرایط جدیدی شده. دیگر مانند گذشته ماندن در ایران و گرفتن دستمزدهای آنچنانی برای بازیکنان برجسته به لژیونر شدن نمی‌ارزد و هیچ بعید نیست پس از لیگ جهانی بعدی و برای فصل آینده، تعداد بیشتری از بازیکنان هم به تیم‌های خارجی بروند. پس مسوولان فدراسیون و همین‌طور تیم‌ها باید خودشان را برای این شرایط آماده کنند و به شرایط پیش‌آمده به چشم یک فرصت نگاه کنند، نه تهدید؛ فرصتی که می‌تواند چرخه بازیکنان ملی و سطح اول والیبال ایران را بسیار بزرگ‌تر از امروز کند و کمک کند تا این رشته موفق از درجا زدن در سال‌های اخیر رها شود و به جمع بزرگان والیبال دنیا بپیوندد.
 


Page Generated in 0.0052 sec