printlogo


کد خبر: 171433تاریخ: 1397/8/15 00:00
ملی‌پوشان جوان وزنه‌برداری هنوز برای رقابت با بزرگسالان مهیا نیستند
سلطانی دست و پا بسته روی تخته رفت!

رضا عباسپور

تیم ملی وزنه‌برداری ایران که در نبود تیم‌های مطرح و محروم جهان در سال 2017 موفق شده بود عنوان قهرمانی دنیا را برای نخستین بار در تاریخ این رشته ورزشی به خود اختصاص دهد، بعد از ناکامی حسین سلطانی نخستین نماینده کشورمان در رقابت‌های جهانی ترکمنستان نشان داد که اولا هیچ شباهتی به تیم سال گذشته (مسابقات جهانی 2017 آمریکا) ندارد، ثانیا در بیشتر اوزان جدید فعلا تا زمانی که جانشین‌های خوبی برای بزرگان جدا شده از تیم ملی پیدا نشود، حرفی برای گفتن در دنیای وزنه‌برداری مقابل قدرت‌های برتر وزنه‌برداری جهان نداریم. رونمایی از حسین سلطانی جوان و سردرگمی و ناکامی این جوان آینده‌دار به‌عنوان نخستین نماینده وزنه‌برداری ایران در رقابت‌های جهانی 2018 ترکمنستان ثابت کرد که ما به هیچ وجه برنامه‌ریزی مدون و استراتژی کارآمدی برای تکرار موفقیت گذشته در آوردگاه پیش رو نداشتیم.
بی‌تردید استمرار و تکرار موفقیت‌های ورزشی در میادین معتبر مثل رقابت‌های جهانی و یا المپیک در هر رشته ورزشی نیازمند رعایت و پیاده کردن بی‌چون و چرای یکسری فاکتورهایی است که اگر آنها را کنار هم قرار ندهیم و بی‌اهمیت از کنارشان عبور کنیم، قطعا چیزی که با زحمت و تلاش به دست آورده بودیم را محو می‌کند، دقیقا مشابه اتفاقی که برای وزنه‌برداری ایران در رقابت‌های جهانی 2018 ترکمنستان قابل پیش‌بینی و رویت است. حسین سلطانی وزنه‌بردار جوان و آتیه‌دار دسته 73 کیلوگرم کشورمان بی‌تعارف یکی از آینده‌های وزنه‌برداری ایران در همین وزن و یا یک وزن بالاتر است. وزنه‌بردار خوش خلق و بااراده زنجانی که تحت نظر و هدایت برادر بزرگترش محسن سلطانی و مربی سازنده و کاربلدی همچون علی نصرتی الفبای وزنه‌برداری را در زادگاهش به خوبی یاد گرفته و به درستی در طول این سال‌ها آن را در تیم‌های پایه پیاده کرده بود اما بدون تعارف باید اعتراف کرد حسین سلطانی که ما در رده سنی جوانان و مسابقات مختلف گذشته می‌دیدیم به هیچ وجه «سلطانی» نبود که در گروه A دسته 73 کیلوگرم در عشق‌آباد روی تخته رفت!
چیزی که همیشه ما از حسین سلطانی وزنه‌بردار جنگنده و خوشفکر تیم‌ملی کشورمان سراغ داشتیم هرگز این چیزی نبود که ما از او در رقابت با بزرگان وزنه‌برداری جهان در رقابت‌های جهانی 2018 ترکمنستان دیدیم.
این قبول که سلطانی وزنه‌برداری است که هنوز هم در رده سنی جوانان وزنه‌ می‌زند و برای نخستین بار است که او در رقابت‌های رده سنی بزرگسالان روی تخته می‌رود. این هم قبول که وزنه‌برداران جوانی که برای نخستین بار در رده سنی بزرگسالان وزنه می‌زنند، زمان نیاز دارند تا خوب با شرایط موجود وفق پیدا کرده و بعد باید از آنها توقع کسب مدال و افتخار داشته باشیم اما مگر نه اینکه تمامی ستاره‌های عنواندار و بزرگ تاریخ وزنه‌برداری دنیا از همین رده سنی جوانان درخشش خود را در رده سنی بزرگسالان آغاز کرده و در سن و سال کم صاحب مدال‌های خوشرنگ جهانی و المپیک شده‌اند؟ پس اینکه وزنه‌بردار جوان بوده و چون تجربه نداشته نتوانسته همان عملکرد خوب خود در گذشته را اینجا در میدان معتبر جهانی نیز تکرار کند، سخنی اشتباه و غلط است که بیشتر شبیه به توجیه برای فرار رو به جلو به نظر می‌رسد تا حرفی منطقی برای پوشش ناکامی کسب شده.
همه ما این را قبول داریم که حسین سلطانی قطعا وزنه‌برداری است آینده‌دار که اگر بیش از این به او بها داده شود مثل سایر ستاره‌های عنواندار و پرافتخار وزنه‌برداری ایران می‌تواند برای وزنه‌برداری ایران مدال‌های خوشرنگ و مرغوب جهانی دشت کند. اما سوای نتیجه ضعیفی که این وزنه‌بردار ملی‌پوش در پایان رقابت دسته 73 کیلوگرم به دست آورد (نوزدهمی جهان) یک نکته مهم در عملکرد فنی سلطانی رویت می‌شد که به نظر ملی‌پوش 73 کیلویی کشورمان از همین بابت مشکل داشت و ضربه خورد.
قطعا داشتن روحیه جنگندگی و مبارزه‌ای فاکتور بسیار مهمی است که اگر وزنه‌بردار در طول برگزاری مسابقه از آن بی‌بهره بماند، در نهایت برای کسب مدال و عنوان قهرمانی راه به جایی نمی‌برد. اتفاقی تلخ که حسین سلطانی وزنه‌بردار ملی‌پوش کشورمان در ترکمنستان اسیرش شد. اگر نیم نگاهی به رقابت‌های بین‌المللی قبلی که سلطانی در آن روی تخته رفت بیندازیم، می‌بینیم او در بیشتر مسابقاتی که روی تخته رفته کمترین درصد انداختن وزنه و خطا را در حرکات خود داشته است زیرا پشت صحنه سوای تمرین و ممارست بدنی برای تقویت عضلات و قدرت بدنی این وزنه‌بردار، خیلی خوب روی روح و روان او هم کار شده بود. تا حدی که این وزنه‌بردار به درجه‌ای از آمادگی روحی روانی رسیده بود که می‌دانست برای مهار و زدن وزنه‌های انتخابی کادرفنی روی تخته مسابقه می‌رود نه اینکه مثل عشق‌آباد از پیش بازنده پشت وزنه‌ حاضر شود. این درست که رقبای وزنه‌بردار جوان کشورمان در مسابقات جهانی رده سنی جوانان با وزنه‌برداران ششدانگ و مدعی که در مسابقات جهانی بزرگسالان روی تخته حاضر شدند زمین تا آسمان از لحاظ رکوردی و آمادگی متفاوت بودند اما «حسین سلطانی» ما از لحاظ فیزیکی همان حسین سلطانی بود که در مسابقات قبلی خود با حداکثر حرکات صحیح تخته مسابقه را ترک می‌کرد. تنها موضوعی که نوع و سبک وزنه‌ زدن سلطانی را با ادوار گذشته متمایز می‌کرد، تفکر مسموم و غلط از پیش بازنده شدنی بود که مشخص بود در ذهن این وزنه‌بردار قبل از مسابقه حک شده بود.
همین موضوع یعنی نداشتن روحیه مبارزه‌ای برای هر ورزشکاری کافی است تا هم توان بدنی‌اش تحلیل برود و هم از لحاظ روحی روانی پیش روی خود از وزنه‌برداران نامدار رقیب «غول‌سازی» کند! در کل وقتی به نوع وزنه‌ زدن حسین سلطانی در مسابقه دسته 73 کیلوگرم نگاه می‌اندازیم کاملا مشخص است که از لحاظ روحی روانی به هیچ وجه سلطانی در پشت صحنه مسابقه مهیای حضور و وزنه زدن در رقابت‌های جهانی رده سنی بزرگسالان نشده بود. مشابه سلطانی در همین دوره از مسابقات حضور دارند. وزنه‌بردارانی مثل فارس الباخ قطری که همراه با سهراب مرادی و تیان تائوی چینی، مدعی مدال دسته 96 کیلوگرم هستند. بنابراین اگر قرار است در تیم ملی بزرگسالان به دنبال جوانگرایی باشیم، قطعا باید ابتدا بسترش را برای جوانان باانگیزه مهیا کنیم و بعد به دنبال انتقال قدرت از ستاره‌های کهنه‌کار و باتجربه به جوانان جویای نام و کم‌تجربه باشیم.


 


Page Generated in 0.0060 sec