printlogo


کد خبر: 171406تاریخ: 1397/8/15 00:00
از فراز کمالوند تا محمد تقوی؛ یک مربی با هزار آرزو
تراکتور امروز، تراکتور ۱۰ سال پیش


تراکتورسازی با بردی که هفته یازدهم مقابل پیکان به دست آورد به رده سوم جدول رسید. جایگاهی که هنوز با هزینه‌های سرسام‌آوری که در این تیم شده همخوانی ندارد. بسیاری انتظار دارند که این تراکتور با برخورداری از بازیکنان بزرگ و نامی در صدر جدول باشد اما نماینده فوتبال تبریز تا کنون نتوانسته حتی برای یک شب در صدر جدول لیگ برتر هجدهم قرار بگیرد. ماجرای تراکتور این فصل را خیلی‌ها با استیل آذین سال‌ها پیش قیاس می‌کنند که این دیدگاه برخاسته از هزینه‌های چشمگیر زنوزی است. تراکتورسازی اما هرگز به سرنوشت استیل آذین سال‌ها قبل دچار نخواهد شد. شاید این تیم در جذب لژیونرهای بزرگ فوتبال ایران شبیه به آن تیم باشد اما آینده‌ای که می‌توان پیش روی تراکتوری‌ها متصور بود با آن استیل آذین در تضاد است. مساله اصلی این است که تراکتورسازی با انبوهی از تماشاگران که حتی در سراسر ایران پخش شده‌اند، مواجه است که در بدترین شرایط هم اجازه نمی‌دهند این تیم دوباره به دسته پایین‌تر سقوط کند تا دوباره سال‌های متمادی در تکاپوی صعود به لیگ برتر باشد.
به یاد می‌آوریم که تراکتورسازی پیش از صعود به لیگ برتر چه زجری بابت بازگشت به سطح اول فوتبال ایران کشید. آنها 9 سال عذاب‌آور را در لیگ یک پشت سرگذاشتند آن هم در شرایطی که کارخانه تراکتورسازی همه نوع امکانات را برای این تیم لحاظ می‌کرد و بهترین بازیکنان همواره در تراکتور توپ می‌زدند و مربیانی که برای این باشگاه استخدام می‌شدند نیز در دوران خود در زمره بهترین‌ها بودند. تراکتورسازی اما پس از 9 سال تلاش سرانجام با مربی بی‌نام و نشانی همچون فراز کمالوند راهی لیگ برتر شد. کاری که نه ارنس میدرن دروپ، نه واسیلی گوجا و نه محمدحسین ضیایی از پسش برآمده بودند و نه فرشاد پیوس پرادعا. تراکتورسازی در آن دوران با مربیان بزرگی از صعود به لیگ برتر بازماند اما سرانجام یک مربی جوان، باانگیزه و آشنا به قاعده موفقیت در لیگ یک این تیم را لیگ برتری کرد.
حال امروز تراکتورسازی نیز بی‌شباهت به آن دوران نیست. تراکتورسازی با مربیان بزرگی همچون امیر قلعه‌نویی، تونی اولیویرا، مجید جلالی و حتی ساغلام ترکیه‌ای از فصل 88-87 که دوباره به لیگ برتر صعود کرده طعم قهرمانی را نچشیده است. نزدیک به 10 سال از بازگشت دوباره این تیم خوشنام تبریزی به سطح اول فوتبال ایران می‌گذرد؛ این تیم در حالی که با جان توشاک، یکی از بزرگ‌ترین مربیان تاریخ فوتبال ایران نیز نتوانست در فصل جاری ره به جایی ببرد و با مرد بزرگ فوتبال بریتانیا و کشور کوچک ولز خداحافظی تلخی داشت، حالا سکان هدایت خود را به دست کسی سپرده که تجربه آن‌چنانی در عرصه سرمربیگری ندارد. محمد تقوی که چهارمین بازی تحت عنوان سرمربی را هم با تراکتورسازی پشت سرگذاشت در واقع تداعی‌کننده همان دورانی است که تراکتور با مربی بی‌نام و نشانی همچون فراز سرانجام با حصار لیگ یک وداع کرد و به لیگ برتر رسید. این خوشبینی در میان تبریزی‌ها هم شکل گرفته که تراکتورسازی با محمد تقوی که سرشار از انرژی و انگیزه نهفته است نیز به طلسم 10 سال قهرمان نشدن در لیگ برتر خاتمه دهد و با این تیم بر بام فوتبال ایران بنشیند.
ماجرای مربیگری تقوی در تراکتورسازی اما با همه مربیان تاریخ این باشگاه متفاوت است. قرارداد سرمربیگری او در حقیقت بازی به بازی تمدید می‌شود و هر هفته سایه تغییرات روی سر این مربی جوان سنگینی می‌کند. از سویی هماهنگ شدن با بازیکنانی که هر یک برای خود سازی می‌نوازند و حتی خودشان داعیه مربیگری در سر دارند نیز مزید بر علت است تا سختی‌های محیط کار محمد تقوی بیشتر نمایان شود. مربی تازه‌کاری که دوست دارد در همین پله اول به موفقیتی چشمگیر با تراکتورسازی دست یابد تا در سال‌های آتی نیز شانس مربیگری در این تیم و دیگر تیم‌های فوتبال ایران را از دست ندهد. تقوی برای عبور از مصائب پیش‌رو بنا را روی سازگاری و مدارا با ستاره‌های تیمش گذاشته است. او می‌داند که اگر از این مرحله بگذرد، می‌تواند در آینده‌ای نه چندان دور در فاز تصمیم‌گیری قرار بگیرد. او فعلا به ایجاد اعتماد میان خود، مدیران باشگاه و حتی تماشاگران نیاز دارد تا شاید قدم‌های بعدی را با اندیشه و دکترین خودش بردارد. او نیز به پایان دادن به حسرت 10 ساله تراکتورسازی می‌اندیشد. تقوی نیک می‌داند که چه عطشی در میان تبریزی‌ها برای رسیدن به رویای‌شان وجود دارد.
 


Page Generated in 0.0054 sec