printlogo


کد خبر: 169262تاریخ: 1397/7/22 00:00
سرمقاله
کلید موفقیت فوتبال ایران؛ صد کی‌روش، صد پک

حمیدرضا عرب
Hamidreza Arab

 

افتتاح زمین دوم اردوگاه تیم ملی از یک‌طرف خوشحال‌کننده و مسرت‌بخش است اما از یک‌سو زمانی که برای ساخت این زمین صرف شده بسیار تامل‌برانگیز و شگفت‌آور است. به گفته کارلوس کی‌روش 8 سال وقت صرف شده تا تنها یک زمین تمرینی به بهره‌برداری برسد که این زمان بسیار قابل توجهی است.
حال تصور کنید هر سال فدراسیون فوتبال یک زمین مختص تیم‌های ملی افتتاح می‌کرد و سرعت اتمام پروژه‌ها به این اندازه کوتاه می‌شد. آنگاه چه اتفاقی برای فوتبال ایران رخ می‌داد؟ آیا امروز مربیان تیم امید با دغدغه زمین تمرین مناسب مواجه بودند؟ آیا دیگر تیم‌های پایه فوتبال ایران نیز با چنین مصائبی مواجه می‌شدند؟
برنامه‌های تیم ملی به واسطه نزدیکی با شروع جام ملت‌های آسیا یقینا باید در اولویت‌های کاری فدراسیون فوتبال باشد اما آیا اجرای بی قید و شرط برنامه‌های تمرینی تیم ملی باید ما را از توجه به دیگر تیم‌ها غافل کند؟ مساله فدراسیون فوتبال البته این اولویت‌‌بندی‌ها یا فرق گذاشتن‌ها نیست.
فدراسیون فوتبال نیز خود با چالش نداشتن امکانات کافی مواجه است و اگر در این راستا برنامه‌ریزی دقیق‌تری انجام شود و بودجه مکفی از سوی تصمیم‌گیران کلان ورزش به بخش زیرساختی تعلق یابد بدون شک هم سرعت ساخت چنین زمین‌هایی افزایش می‌یابد و هم از دغدغه‌های دیگر مربیان که در رده‌های پایه کار می‌کنند، می‌کاهد.
به روز بودن سخت افزار و استفاده از استانداردهای جهانی، فوتبال ایران را در همه رده‌ها و نه فقط حوزه ملی در مسیر رشد و پیشرفت بیشتری قرار خواهد داد و به موازات آن نیز بهره‌مندی از مربیان با دانشی همچون کی‌روش می‌تواند فوتبال ما را به دستاوردهای بزرگتری برساند. فوتبالی که با وجود این مشکلات به جام‌جهانی می‌رود، مراکش را می‌برد، مقابل اسپانیا با خفیف‌ترین شکل ممکن بازنده می‌شود و از پرتغال یک امتیاز می‌گیرد، اگر اراده بیشتری را در ورای خود ببیند به فتوحات بیشتری هم دست خواهد یافت.
حرف این است که برای فوتبال ایران که در برهه‌ای تعیین کننده در سطح جهان قرار گرفته، داشتن صدها زمین تمرینی، صدها مرکز تمرینی-پزشکی همچون پک، اردوگاه‌ها و صد مربی همچون کی‌روش هم کم است. تصور کنید همه این امکانات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری در شهر‌های فوتبال‌خیز ایران تسری یابد و تنها پایتخت را در برنگیرد. آنگاه فوتبال ایران چه جایگاهی در سطح جهان خواهد داشت؟ آیا ایران نیز به مانند برزیل جزو صادر‌کننده‌های برتر فوتبالیست به سراسر لیگ‌های جهان نخواهد شد؟
استعدادهای بسیاری در دهه 60 و 70 به دلیل فقدان امکانات از کف کوچه و خیابان‌های همین شهر تهران و دیگر شهرهای صاحب فوتبال ایران تنها به دلیل نداشتن جایی برای عرض‌اندام و نشان دادن استعداد خود از چرخه فوتبال محو شده‌اند در حالی که می‌توانستند فوتبالیست‌های بزرگی شوند و لااقل از این راه امرار معاش کنند اما کم توجهی به همین استانداردها موجب شده استعدادهای زیادی از کف بروند.
در واقع بحث فقط بر سر تامین نیازهای تیم‌های ملی نیست. باید به سطوح پایین‌تر نیز توجه کرد. به آکادمی‌ها، مدارس فوتبال و تیم‌های پایه؛ به استعداد‌ها. از فوتبالی که یک زمین تمرینش در 8 سال ساخته می‌شود نباید انتظار‌هایی بیش از این داشت و بدون شک اگر سرعت ساخت این قبیل سخت‌افزار‌ها افزایش یابد رشد فوتبال ایران هم شتاب چشمگیری می‌گیرد.
ختم کلام: نسل‌های آینده را دریابید. ایران معدن استعداد است.

 


Page Generated in 0.0050 sec