printlogo


کد خبر: 166850تاریخ: 1397/6/26 00:00
سرمقاله

استقلال و پرسپولیس با دو شرایط متفاوت
تاریخ 70 ساله و یک احتمال


سعید زاهدیان
Saeed Zahedian

پرسپولیس- الدحیل و السد- استقلال. تقدم و تاخر در اسم تیم‌ها به خوبی تفاوت دو بازی را نشان می‌دهد. پرسپولیس در تهران میزبان الدحیل قطر است و از بد حادثه استقلال در دوحه باید به مصاف تیمی برود که در تهران بازی را به آنها با نتیجه سه بر یک باخته.
تکلیف پرسپولیس در تهران مشخص است. آنها یک گل تا رسیدن به مساوی فاصله دارند و البته باید مراقب باشند که مبادا دروازه‌شان در خانه باز شود. پرسپولیس و صد هزار تماشاگرش با صبر و حوصله می‌توانند برای این گل زندگی‌بخش 90 دقیقه انتظار بکشند و اجباری نیست که در همان 10-15 دقیقه اولیه گل مساوی را بزنند. اگرچه هرچه از بازی بگذرد، استرس و فشار بر شاگردان برانکو بیشتر می‌شود و در این مواقع مرسوم است که می‌گویند زمان تند می‌گذرد. در این شرایط هم تماشاگر پرسپولیس، هم بازیکن و مربی این تیم باید خونسرد باشند که عجله و شتابزدگی بلای بزرگ این بازی‌هاست.
اما استقلال؛ قصه این بازی با تمام بازی‌هایی که استقلال در عمرش تجربه کرده فرق می‌کند. استقلال باید محافظه‌کارانه بازی کند یا از همان اول به آب و آتش بزند؟ در دوحه از فشار تماشاگر خبری نیست. تماشاگران قطری اگر ورزشگاه جاسم بن حمد را پر کنند، به اندازه روبروی جایگاه ورزشگاه آزادی نمی‌شوند. استقلال چه از این بازی با مساوی بدون گل بیرون بیاید، چه با 3 گل خورده دیگر هیچ چیزی تغییر نمی‌کند و یک حذف دیگر به پرونده حذف‌های قبلی اضافه می‌شود اما این قصه روی دیگری هم دارد. استقلال شاید در ظاهر حریف ژاوی و گابی و بغداد بونجاح نباشد اما همیشه در فوتبال روز ستاره‌ها نیست و بارها شده که تیم‌های از پیش برده با چنان باختی از زمین بیرون آمده‌اند که در تمام عمر فکرش را نمی‌کرده‌اند. بازی ایران و پرتغال در جام جهانی را یکبار دیگر تماشا کنید. تیم ملی ما از نظر مهره و بازیکن، از بعد قدمت و سابقه فوتبال در دنیا، هرگز قابل قیاس با پرتغال نبوده و نیست اما بازگشت تیم ملی به بازی در دقیقه 90 چنان باشکوه بود که لذت آن تا مدت‌ها همراه ما بود. بعد از بازی به این فکر می‌کردیم که اگر توپ طارمی در وقت‌های تلف شده گل شده بود، تیم ایران کامبکی بزرگ و بی‌سابقه را تجربه می‌کرد. بازگشتی باشکوه به بزرگی بازی ایران - استرالیا.
فصل پیش لیگ قهرمانان و نتایج حیرت انگیزش را به‌خاطر بیاورید؛ ابتدا کامبک بارسا مقابل پاری سن ژرمن و بعد بازگشت باشکوه رم در المپیکو مقابل لیونل مسی و ستاره‌های آبی اناری بارسلونا. عجب فوتبالی بود و عجب شب رویایی برای ایتالیایی‌ها. اتفاقات عجیب و حیرت‌انگیز بخشی از فوتبال است و اینکه هیچ تیم از پیش بازنده نیست شاید قابی کلیشه‌ای باشد اما در زمین بازی بارها ثابت شده که بدترین باخت‌ها در کمترین زمان ممکن، در شرایطی که همه از شکست مطمئن هستند و حریف لحظه‌شماری می‌کند برای سوت پایان، به یکباره راهی شگفت انگیز باز می‌شود و همه چیز می‌چرخد. تیم بازنده جای برنده را می‌گیرد تا دنیا دور سر بازنده بچرخد. استقلال مقابل السد در دوحه می‌تواند یکی از آن بازگشت‌ها باشد به شرط‌ها و شروط‌ها.
اول اینکه استقلال از پیش تیمی بازنده نباشد و قافیه را پیش از سوت شروع بازی به اسم‌ها و ستاره‌های تیم قطری نبازد. دوم اینکه شاگردان شفر از همان ابتدای بازی حمله و در دوحه آتش به پا کنند. استقلال‌سال‌هاست که طعم چنین کامبکی را نچشیده. تا جایی که ما خاطرمان هست، استقلال در آسیا هیچ‌گاه بازی سه بر یک باخته را نبرده و اتفاقا همین نبردن نقطه قوت این بازی است. آنهایی که با آمار و احتمال کمی سر و کار دارند شاید بهتر درک کنند که برای تیم بزرگی مثل استقلال که قدمتی بیش از 70 سال دارد، رخ دادن چنین نتیجه‌ای خارج از احتمال نیست. چرا آن شبی که استقلال در یک بازی بزرگ و حساس، نتیجه سه بر یک باخته در خانه را با بردی که به صعود منجر شود تاخت نزند. حالا چه فرقی می‌کند 4 بر یک یا هر نتیجه‌ای که آبی‌ها را به مرحله بعد بفرستد. برای پرسپولیس همین پارسال مقابل الاهلی اتفاقات مشابهی رخ داد و پرسپولیس باخت و حذف مقابل الاهلی را با برد و صعود عوض کرد تا برانکو آنچنان شگفت‌زده شود که از این بازی به‌عنوان بازی سال یاد کند.
تفاوت بازی استقلال و پرسپولیس در اینجاست که آبی‌ها خارج از خانه چیزی برای از دست رفتن ندارند و از همان دقیقه اول باید بکوبند تا حریف را بترسانند و در همان ابتدا به گلی امید بخش برسند اما پرسپولیس در تهران به رغم داشتن 100 هزار تماشاگر و باخت خفیف در بازی رفت حق ریسک ندارد و باید سیاستمدارانه بازی را اداره کند.
امشب می‌تواند یکی از مهم‌ترین شب‌های فوتبال باشگاهی ما باشد؛ دو تیم بزرگ تهران برای رسیدن به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان می‌جنگند و صعود دو تیم شاید بزرگ‌ترین اتفاق تاریخ هر دو باشگاه را رقم بزند و علاوه بر ساختن یک شب باشکوه و به یادماندنی در تاریخ، شهرآورد آسیایی آنها پای فینال دو بازی بزرگ- که تا امروز تجربه‌اش نکرده‌ایم- را به هواداران فوتبال ایران هدیه می‌کند. فوتبال است و هزار اتفاق. شاید ورای تمام حدس و گمان‌ها، فارغ از تمام پیش‌بینی‌ها نتایجی حاصل شود که مثل روزهای بزرگ تاریخ فوتبال ایران، مثل ایران- استرالیا تا ابد در ذهن‌ها حک شود اگر از پیش بازنده نباشیم و با امید پا به زمین بازی بگذاریم.
تکلیف پرسپولیس و اینکه چگونه باید در زمین بازی کند مشخص است و برانکو و بازیکنان این تیم برای صعود باید زیرک، باحوصله و باهوش باشند اما استقلال هم بختی برای رسیدن به نیمه نهایی دارد؟ حتی برای احتمال زیر یک درصد هم باید جنگید، اگرچه با قدمت 70 ساله استقلال احتمال کامبک بزرگ چیزی بیش از یکی و دو درصد است، به شرطی که آنها از اول برای یک شب باشکوه در زمین بجنگند، حتی اگر این ریسک بزرگ با شکستی بزرگ مثل بازی رفت همراه شود.


Page Generated in 0.0083 sec