printlogo


کد خبر: 166836تاریخ: 1397/6/26 00:00
نگاه

چک‌های بی‌محل، پول‌های بی‌پشتوانه
این کمک به فوتبال حرفه‌ای نیست

وصال روحانی
 
 مماشات در حق تیم‌های بدهکار لیگ فرآیند تازه‌ای نیست و در دوره‌ای که رییس فعلی نایب رییس فدراسیون و از قضا مسوول سازمان لیگ بود و فدراسیون توسط علی کفاشیان ریاست و کیاست می‌شد، پایه‌گذاری و اعمال گشت. بعداً به کرات گفته شد اگر سازمان لیگ به مسأله بدهکاری تیم‌ها بی‌تفاوتی نشان داده و به‌واقع اجازه ادامه حضور آنها در مسابقات را صادر کرده، به این سبب بوده که اگر در این زمینه سختگیری می‌شد، باید عذر 11 تا 12 تیم را می‌خواستند و لیگ با شرکت سه چهار تیم برگزار می‌شد که طبعاً غیرعقلایی، بدون بهره و به‌واقع رویدادی مضر می‌بود که بیشتر به صورت یک سوءتبلیغ عمل کرده و معایب فوتبال ایران را در یک ویترین شفاف روبه‌روی اغیار و رقبای ما قرار می‌داد.
 در چنین فرآیندی اضافه بر باشگاه‌هایی که عادت کردند در عین مقروض بودن تا بالاترین حد همچنان هزینه و بی‌پشتوانه خرج کنند بازیکنان هم به خود قبولاندند که بهترین راه بستن قراردادهای نو با باشگاه‌های متفاوت در شروع هر فصل است به طوری که هر بار پولی قابل توجه بگیرند و حتی اگر باشگاه جذب کننده آنها فقط 60 درصد تعهداتش را در قبال آنان عملی کرد، همیشه این فرصت وجود دارد که با کوچ به تیمی دیگر درآمدی جدید و اضافی را در شروع فصل بعدی به جیب زد و این دور تسلسل بازیکن را به جایگاهی می‌رساند که حتی قادر است هر فصل یا دو فصل یک بار بعد از جدایی از تیمش با پزی انسان‌مدارانه و ورزش دوستانه بگوید که بخشی از طلب باشگاه به خود و گاهی حتی 50 درصد آن را بخشیده است تا به تیم تازه جدا شده از خود کمک برساند و موجب ادامه حیات آن شود. تمامی حالت‌های فوق و بده بستان‌های فاقد اصول و وارد کردن فضای کدخدایی به مناسبات خلل‌ناپذیر فوتبال بیش از آن که منفعتی را موجب شده باشد بساط غیرقانونی بودن کارها و باری به هرجهت بودن فوتبال را کامل‌تر کرده است. استمرار این پروسه ما را به نقطه‌ای رسانده است که حتی جور کردن نسبی طلب‌های گذشته و حرفه‌ای اعلام شدن باشگاه‌هایی که سال‌ها است در لیگ حرفه‌ای شرکت دارند، در افواه و محافل یک پیروزی تلقی می‌شود و هربار هم که ولخرجی‌های بی‌رویه آنها دوباره شروع می‌شود، به جای جلوگیری از این اقدام تیم‌های پرمخارج با تحسینی فزون‌تر مواجه و از هر سو در نزد مردم مطرح می‌گردند، تو گویی پول‌های بی‌پشتوانه و چک‌های بی‌محل آنها نشانه هویت بالای فوتبال ما است.
 امروز می‌توان خوشبینی پیشه کرد و باور آورد که سرخابی‌های پایتخت واقعاً با طلبکاران خارجی خود تسویه حساب کرده‌اند اما واقعیت امر چیزی جز این است و هنوز چند پرونده به نقطه پایانی خویش نرسیده‌اند و چون برخی طلبکاران داخلی هم به «AFC» روی آورده‌اند، وجهه بین‌الملل بدهکاری‌های استقلال و پرسپولیس همچنان ادامه دارد و اگر در نظر بگیریم که چقدر طلبکار داخلی داریم که به شکایت به فدراسیون اکتفا کرده و با پرهیز از رویکرد به نهادهای بین‌المللی به گونه‌ای برای تیم‌های مقروض آبروداری کرده‌اند، بیشتر پی می‌بریم که هم ادعای حل مشکلات بسیاری از تیم‌ها قرین با حقیقت نیست و هم صدور مجوز حرفه‌ای برای آنها، براساس شروط مهم و مختلف (که استادیوم‌داری استاندارد و تشکیلات حرفه‌ای خودکفا از وجوه بارز آن است) کاری نادرست به شمار می‌آید.
 شاید ادعا شود که کمک‌های فدراسیون و سازمان لیگ به تیم‌های مقروض به قصد از دست نرفتن سهمیه‌های ما در جام باشگاه‌های آسیا اقدامی بایسته بوده اما وقتی فرجام کارها نقطه‌ای است که اینک پیش‌رو داریم و امکان اخراج نمایندگان ما را تا واپسین روزها مقدور جلوه می‌دهد، این کمک‌ها هم فقط قدمی در راه بدعادت کردن باشگاه‌ها خواهد بود زیرا به این باور می‌رسند که هرچقدر هم ریخت و پاش‌های بی‌رویه کنند و بدهکاری بالا بیاورند و پول مردم را ندهند، باز نهادها و کسانی هستند که به جای اخراج آنها و سایر خاطیان از لیگ، حرکات بی‌رویه آنها را پوشش بدهند و آب از آب تکان نخورد و با رسیدن هر روز تازه، روز از نو و روزی از نو. این به واقع نه کمک به فوتبال حرفه‌ای بلکه سست‌تر کردن دائمی بنیادهای آن است و ما را با باشگاه‌هایی غیر متعهدتر از همیشه همسو و همراه خواهد ساخت.



 


Page Generated in 0.0055 sec