printlogo


کد خبر: 166445تاریخ: 1397/6/22 00:00
وقتی کیفیت ورزش‌ها هم با ارزش پول افت می‌کند
افزایش دلار با لیگ‌ها چه می‌کند؟

افزایش قیمت ارز روی همه‌ چیز تاثیر گذاشته. «همه ‌چیزی» که واقعا همه چیز است و در همه زمینه‌ها معادلات را تغییر داده و زمینه‌ساز مشکلاتی شده است. ورزش هم یکی از این زمینه‌هاست که به طور مستقیم و در بخش‌های مختلف با ارز سر و کار دارد. چه وقتی زمان اردو و اعزام باشد و چه زمان فعالیت باشگاهی و دستمزدها. در این گزارش بیشتر بخش دوم را بررسی می‌کنیم. بخشی که مربوط به باشگاه‌ها و بازیکنان می‌شود و نه فدراسیون و آرایش ورزش کشور. با این حال به وضوح خواهیم دید که تاثیر ارز یا به عبارتی تاثیر منفی گرانی آن در مسابقات باشگاهی، چه تاثیری در کیفیت لیگ‌ها خواهد داشت و چطور می‌تواند در نهایت به افت محسوس این رشته‌ها در آینده‌ای نه چندان دور بینجامد

ایران ورزشی- در ورزش هم مانند برخی حرفه‌های دیگر، گاهی بیش از اندازه صحبت از عشق و دیوانگی به میان می‌آید. تا حدودی هم شاید برای عده‌ای صادق باشد که در ورزش بیش از هر چیز عشق و علاقه‌شان را دنبال کرده‌اند اما در نهایت مانند همه جا ریشه و انگیزه اصلی تمام تلاش‌ها چیزی جز «پول» نیست. همه ورزشکاران دنیا در تمام رشته‌ها و تمام سطوح، انگیزه اصلی‌شان کسب درآمد بیشتر و بیشتر است. انگیزه‌ای که شاید گاهی بخصوص در ورژن‌های جهان سومی با اهداف دیگری پوشانده شود اما غایت نهایی همواره رسیدن به ثروتی عظیم‌تر است. منبع اصلی درآمد هم در بسیاری از رشته‌ها لیگ‌های سراسری است. بازیکنان در رده‌های باشگاهی به درآمد می‌رسند و برای افزایش صفرهای قراردادشان دست به هر کاری می‌زنند. این هر کاری هم می‌تواند پشت کردن به هزاران یا حتی میلیون‌ها هوادار باشد یا متحمل شدن سختی‌هایی که شاید تصورشان هم دشوار باشد. چرا؟ پاسخش را همان اول دادیم، چون رسیدن دلار، یورو، پوند، یوان  به پول خودمان ریال، هدف اصلی آنها به حساب می‌آید.
 
لژیونر شدن آری یا خیر؟
در دنیا ماجرای حضور بازیکنان در لیگ‌های خارجی هم تحت تاثیر همین ماجرای درآمد قرار دارد. بازیکنان معمولا به کشورها و لیگ‌هایی می‌روند که دستمزد بیشتری بپردازند. در این میان البته انتقال‌هایی هم بر مبنای سطح کیفی بهتر و اسم و رسم بزرگتر صورت می‌گیرد اما همان‌ها هم در نهایت قرار است به درآمد بیشتر آن بازیکنان منجر شود!
در ایران هم اگرچه عمر لژیونر شدن ورزشکاران خیلی طولانی نیست اما معادلاتش تا قبل از افزایش قیمت ارز خیلی با دنیا تفاوت نداشت. برخی بازیکنان و برخی رشته‌ها  اصلا شانسی برای حضور در لیگ‌های خارجی نداشتند یا نمی‌ارزید برای مبلغی پایین‌تر یا هم اندازه با ایران به لیگی سطح پایین بروند. امروز اما شرایط خیلی تفاوت کرده. حالا بازیکنی مانند فرشاد احمدزاده پیدا می‌شود که ترجیح می‌دهد به لیگ سطح پایین و ناشناخته لهستان برود اما دستمزدش را به یورو دریافت کند! از این دست اتفاق‌ها در گذشته به ندرت اتفاق می‌افتاد اما از این به بعد خیلی بیشتر می‌توانیم شاهد چنین اتفاق‌هایی باشیم. اتفاقی که لژیونر شدن را دیگر نه اقدامی برای رشد فوتبال بلکه راهی برای درآمدزایی صرف تبدیل خواهد کرد.
 
تشدید مشکلات اقتصادی
در سال‌های اخیر در اکثر رشته‌ها، دستمزد بازیکنان به میزان قابل توجهی کاهش پیدا کرد. رشته‌هایی نظیر هندبال، بسکتبال و ... که باشگاه‌هایش با مشکلات قابل توجهی مواجه شدند. مشکلاتی که رقم دستمزدها را پایین آورد و بازیکنان را مجبور کرد با ارقامی که هر سال پایین‌تر می‌آمد قرارداد ببندند. حالا با شرایط به وجود آمده، شرایط اقتصادی اسپانسرها بدتر از گذشته هم خواهد شد و رقم قراردادها شاید پایین‌تر هم بیاید. چیزی شبیه اتفاقی که در والیبال در حال افتادن است. رفتن بانک سرمایه از لیگ و مشکلات اقتصادی باشگاه‌هایی نظیر پیکان و شهرداری تبریز، باعث شده تا حباب غیر واقعی ایجاد شده بترکد و رقم پیشنهادی باشگاه‌ها به بازیکنان تا حدود زیادی سقوط کند. بازیکنی که سال گذشته با 300 میلیون بازی می‌کرده، حالا در بهترین و خوش‌شانس‌ترین حالت ممکن شاید پیشنهادی 150 یا 200 میلیونی داشته باشد که باید به سرعت آن را بپذیرد!
 
افزایش ارزش پیشنهادهای خارجی
افزایش چند برابری قیمت ارز، واضح است که ارزش پیشنهادهای خارجی را بالاتر می‌برد. بازیکنی که به طور مثال سال گذشته پیشنهاد 200 هزار دلاری داشت و در لیگ داخلی هفتصد یا هشتصد میلیون تومان قرارداد داشت، به خودش زحمت تحمل غربت و لیگ‌های دشوار در کشورهای اروپایی را نمی‌داد. حالا اما همه چیز متفاوت شده. از یک طرف آن پیشنهاد 200 هزار دلاری حالا بیش از دو و نیم میلیارد تومان ارزش دارد و از طرف دیگر همان پیشنهاد هشتصد میلیونی داخلی هم به بازیکن نمی‌شود.
نتیجه چنین تغییرات عظیم و گسترده‌ای هم می‌شود لژیونر شدن تعداد قابل توجهی از والیبالیست‌ها و هندبالیست‌ها. هندبالیست‌ها البته شرایط لیگ‌شان آنقدر آشفته بود که بیش از ده نفرشان یک سال قبل از چندین برابر شدن قیمت ارز راه اروپا را در پیش گرفتند و حالا دیگر با این شرایط با پیشنهادهای بسیار پایین‌تر هم به ایران باز نخواهند گشت.
 
تاثیر منفی کوچ دسته جمعی
در سال‌های گذشته، لژیونر شدن همواره اتفاقی خوب و مثبت تلقی می‌شد. اینکه چند بازیکن و استعداد شاخص به لیگ‌های اروپایی بروند و پس از آن به تیم ملی کمک کنند، رشد آن‌ رشته و کیفیت تیم ملی‌اش را در پی داشت. حالا اما با توجه به ساختار ورزش ایران، خالی شدن یکباره لیگ از بازیکنان خوب و ملی‌پوش، می‌تواند سطح کیفی این رقابت‌ها را با چالش جدی مواجه کند. لیگی که خودش مبدا تقویت و رشد رشته‌هایی نظیر والیبال، بسکتبال و هندبال بوده و حالا اگر حال و روز خوبی نداشته باشد، قطعا ضربه مهلکی به بدنه تیم‌های ملی می‌زند.
 
گران‌تر شدن بازیکن خوب خارجی
یکی از عواملی که همواره باعث بهتر شدن شرایط لیگ در تمام دنیا می‌شود، آمدن بازیکنان بزرگ و تاثیرگذار خارجی است. در لیگ ایران هم رشته‌های بسکتبال و والیبال چنین تجربه‌ای را دارند. بخصوص بسکتی‌ها که در دوران شکوفایی و رونق لیگ، بازیکنان خوبی به ایران آمدند که تنه به تنه شدن جوان‌های ایران، جهش بزرگی در بازی‌شان ایجاد کرد. امروز اما شاید بشود گفت باید با بازیکن خوب خارجی خداحافظی کرد. بازیکنی که اختلاف سطح قابل توجهی با بازیکنان ایران داشته باشد، با افزایش قیمت ارز، دستمزد کمرشکنی خواهد داشت که کمتر باشگاهی توان پرداختش را دارد. توانش هم اگر وجود داشته باشد، با بازده پایین لیگ‌های ایران از نظر اقتصادی، دلیلی برای هزینه کردن آن وجود نخواهد داشت.
 
تعداد لژیونرها باز هم بیشتر می‌شود؟
موج شدید کوچ بازیکنان سال گذشته با هندبالیست‌ها آغاز شد. لطمه حضور ده نفری آنها در لیگ‌های اروپایی هم سطح بسیار پایین لیگ داخلی بود و البته نتیجه‌ای که تیم ملی در بازی‌های آسیایی گرفت. ادامه این روند را والیبالیست‌ها در پیش گرفتند و بیش از شش نفرشان راهی لیگ‌های ترکیه و ایتالیا شدند. اینطور که شنیده می‌شود با توجه به پیشنهادهای پایین لیگ داخلی، تعدادی دیگر از بازیکنان هم پس از رقابت‌های قهرمانی جهان راهی کشورهای اروپایی می‌شوند. همین چند روز پیش بود که صمد نیکخواه در اظهارنظر جالبی گفته بود در بهترین حالت می‌تواند 50 هزار دلار در لیگ ایران دستمزد بگیرد. به طور قطع برای او که در بدو ورودش به لیگ چین دستمزدی حدود 400 هزار دلاری گرفت و در یکی دو سال گذشته هم چیزی کمتر از نصف آن را دریافت کرده بود، قطعا برایش دشوار است که با 50 هزار دلار، یعنی چیزی حدود 700 میلیون تومان بازی کند. بسکتبال ایران حالا به جز صمد و حامد حدادی چهره دیگری ندارد که بتواند در لیگ‌های اروپایی و حتی چین برای خودش مشتری خوبی پیدا کند. شرایط لیگ و پیشنهادها هم که تعریفی ندارد و بسیاری از بازیکنان امسال هم باید تا هفته‌های پایانی منتهی به لیگ منتظر بمانند تا تیمی برای بازی پیدا کنند. در والیبال هم رقم دستمزد بازیکنان به شدت کاهش پیدا کرده و البته فعلا تیم‌های معدودی به طور جدی کارشان را آغاز کرده‌اند. هندبال هم که سال گذشته از دستمزدهای ده میلیون تومانی در آن صحبت می‌شد، حالا امسال را خدا می‌داند. این‌ سه رشته تازه در شرایط نسبتا خوبی قرار دارند و این فضا در رشته‌های دیگر به مراتب دشوارتر و بغرنج‌تر است..

 


Page Generated in 0.0056 sec