printlogo


کد خبر: 160486تاریخ: 1397/4/21 00:00
از قراردادهای سه میلیونی تا نبود دستگاه کپی «پیام نور»
دختران دوومیدانی کار به دنبال چندرغاز


آزاده پیراکوه

این روزهای ورزش خلاصه شده در جام جهانی فوتبال. اگر نگاه‌ها خیلی همه جانبه‌ باشد، کمی می‌چرخد به سمت بازی‌های آسیایی و ورزشکارانی که برای این رویداد آماده می‌شوند. در این شلوغی خیلی‌ها دیده نمی‌شوند و صدایشان شنیده نمی‌شود اما دردسرهای زیادی دارند؛ مثل دختران تیم دوومیدانی پیام نور. دوومیدانی کارانی که فصل قبل نایب قهرمان لیگ شدند اما چند ماهی است دنبال مبلغ ناچیز قراردادشان می‌دوند و هیچ پاسخی از مسوولان تیم نشنیده‌اند. مبالغی که بسیار ناچیزند؛ از سه میلیون گرفته تا حدود هشت میلیون تومان اما جالب است که به گفته ورزشکاران این تیم از فردای روز اهدای کاپ و ثبت عکس یادگاری مسوولان تیم با دختران، دیگر حتی جواب تلفن دخترها هم داده نشده است .

 تقریبا 20 نفری می‌شوند که از مدیریت باشگاه پیام نور به خاطر بدعهدی گلایه دارند. لیگ 96 دو و میدانی را با خوشحالی و موفقیت سپری کرده‌اند اما الان چند ماهی است که دنبال پول‌شان می‌دوند بدون اینکه قراردادی در دست داشته باشند. قرارداد امضا کرده‌اند اما یک نسخه وجود دارد که دست مسوولان باشگاه است. رقم‌هایی هم که به زبان می‌آورند، ناچیز است و حتی در مقایسه با خیلی از قراردادهای رشته‌های دیگر، خنده دار. از دو میلیون تومان شروع می‌شود و در بهترین حالت به شش، هفت میلیون تومان می‌رسد که البته شامل حال یکی دو نفر می‌شود اما برای همین رقم کم چند ماهی است که می‌دوند. دختران دو و میدانی‌کار تیم نفت، این روزها خیلی دلشکسته و ناراحتند به خاطر رفتاری که با آنها شده و حرف‌های جالبی دارند که به نمایندگی از همه اعضای تیم، سه نفرشان، از آنچه در چند ماه گذشته بر آنها گذشته، حرف می‌زنند.
    
نوتاش: گفتند دستگاه کپی نداریم و قرارداد را به ما ندادند
شیرین نوتاش، نخستین نفری است که پاسخ تلفن‌اش را می‌دهد. او جزییات را خیلی خوب بیان می‌کند و از آسیب‌دیدگی شدیدش می‌گوید. این دختر هفتگانه کار که کل رقم قراردادش 3 میلیون و 600 هزار تومان شده، درباره توافق با باشگاه پیام نور می‌گوید: «روز قبل از مسابقه‌ها بود و هنوز وضعیت تیم ما مشخص نبود. صحبت‌هایی برای حضورمان در پیام نور شده بود اما تا آن روز قراردادی امضا نکرده بودیم. خانم نخعی و ترابی به خوابگاه ما آمدند و برگه‌های قرارداد همراهشان بود. نخستین مشکلی که با آن مواجه شدیم، این بود که در قراردادها مبلغ ذکر نشده بود. وقتی علت را پرسیدیم، توجیه کردند و در نهایت ما هم راضی شدیم و قرار شد مثلا من، برای هر امتیاز 100 هزار تومان بگیرم. بعد که امضا کردیم، متوجه شدیم که یک نسخه از هر قرارداد وجود دارد. اعتراض کردیم و گفتند دستگاه کپی نداشتند. گفتیم طبق قانون باید ما هم یک نسخه داشته باشیم اما به حرف ما گوش نکردند و چون دقیقا روز قبل از افتتاحیه لیگ بود، دیگر کاری از دست ما بر نمی‌آمد. امیدوار بودیم که باشگاه به تعهداتش پایبند باشد اما دیدیم که اینطور نیست. البته با وکیل مشورت کرده‌ایم و گفته که می‌توانیم پیگیری کنیم.»
او هم تاکید دارد که این مبلغ بسیار ناچیز است اما می‌گوید همین مبلغ ناچیز تنها درآمد بچه‌های دوومیدانی است: «کل پولی که باید به اعضای تیم بدهند، بیشتر از 60 میلیون تومان هم نمی‌شود اما باشگاهی که این همه تیم دارد و مدیرانش مدام در سفر خارجی هستند، پول ما را نمی‌دهد. من گروهی در فضای مجازی تشکیل دادم و آقای نصیرزاده را هم دعوت کردم تا حداقل حرف‌های بچه‌ها را بشنوند اما بدون اینکه حرفی بزند، لفت داد.»
شیرین از یک سالی می‌گوید که خیلی سخت گذشته: «تمام هزینه‌هایمان بر عهده خودمان بود و نه تنها پولی نگرفته‌ایم، حتی از جیب‌مان هم خرج کرده‌ایم. آیا این درست است که مدیران تیم اینطور رفتار کنند و حتی خانم‌هایی که نماینده دانشگاه بودند نیز پاسخ ما را ندهند. کارمان رسیده به جایی که با خط‌های مختلف تماس بگیریم تا شاید بتوانیم یکی از مسوولان تیم را پیدا کنیم و ببینیم چه برنامه‌ای برای ما دارند.»
سحر ضیایی: بگویند دوست نداریم پولتان را بدهیم
پرتاب نیزه و 4 در 100 متر، دو ماده‌ای است که سحر ضیایی در لیگ 96 در آنها نتایج خوبی به دست آورده است. 3 اولی در پرتاب نیزه و 3 عنوان دومی در 4 در 100 متر که نشان می‌دهد، سحر یکی از ورزشکارانی است که باید بیشترین پول را از باشگاه بگیرد؛ عددی که اگر مالیاتش کسر شود به6 میلیون تومان هم نمی‌رسد اما او هم مثل بقیه اعضای تیم پیام نور همچنان منتظر یک جواب تلفن است.
 سحر بیشتر از اینکه از نگرفتن پولش ناراحت باشد، از رفتاری که با او شده، دلگیر است: «ما همه تلاش‌مان را کردیم تا پیام نور در نخستین سال حضورش بهترین نتیجه را بگیرد. بچه‌ها هر کاری می‌توانستند انجام دادند تا تیم‌مان در رقابت با دانشگاه آزاد که تیم قوی است، کم نیاورد و در نهایت با اختلاف امتیاز بسیار کمی دوم شدیم اما انگار هیچ کدام از زحمات ما دیده نشد. ورزشکاری که 5 هزار متر را دویده بود، در فاصله چند دقیقه در ماده‌ای دیگر شرکت کرد تا اگر شده دو امتیاز بگیرد و تیم را جلو بیندازد.»
ضیایی به این سوال که چه شد حاضر به امضای قرارداد سفید شده‌اند، می‌گوید: «شبی که بچه‌ها قرارداد را امضا کردند، من نبودم و نمی‌دانم چه کسی قرارداد را به خوابگاه آورده بود اما من هم مثل بقیه اعتماد کردم و بدون اینکه مبلغی ذکر شود، قرارداد را امضا کردم اما توافقی که کردیم این بود که در ازای هر امتیاز، به من 150 هزار تومان بدهند که مجموع این رقم، چیزی حدود 4 میلیون و 200 می‌شود. تمام هزینه‌هایمان هم با خودمان بود. فقط برای یک مرحله از سه مرحله لیگ، هزینه سفر من را دادند چون من تا تهران 14 ساعت راه دارم. دو دفعه دیگر را خودم هزینه کرده‌ام. مسوولان باشگاه حتی برای بقیه بچه‌ها، در هیچ کدام از مراحل هزینه رفت و آمد را ندادند و بچه‌ها خودشان هزینه کردند.»
او هم مثل بقیه دوستانش از پیگیری موضوع می‌گوید و همین جاست که باید مطمئن شد اگر مسوولان باشگاه پیام نور، به فکر نباشند، آنها می‌خواهند از طریق مراجع قانونی پیگیری کنند.

 


نوروزی: چند ماه است دنبال حق‌مان می‌دویم

مریم نوروزی هم حس و حال دوستانش را دارد. او از زور کمش می‌گوید و کم درآمدی: «زورمان نمی‌رسد حق‌مان را بگیریم و هر کسی که از راه می‌رسد، به ما زور می‌گوید. ما ورزش می‌‌کنیم و کل درآمد ما، پولی است که از لیگ به دست می‌آوریم اما همین را هم به ما نمی‌دهند.»
او که در پرتاب چکش و پرتاب وزنه، 6 مدال برای پیام نور به دست آورده و کل مبلغ قراردادش، 4 میلیون و 200 هزار تومان می‌شود، درباره این ابهام که چرا قرارداد سفید امضا کرده‌اند، می‌گوید: «وقتی اسم پیام نور به‌عنوان حامی مالی وسط آمد، اعتماد کردیم. فکر نمی‌کردیم که بعد از پایان مسابقه حتی جواب تلفن ما را هم ندهند. یکی از دلایل دیگری که باعث شد، اعتماد کنیم، خانم بهزادی بودند که البته مسوولیتی در تیم پیام نور نداشتند. الان هم تنها کسی که پیگیر ما هستند و چند بار به باشگاه پیام نور رفته، خانم بهزادی است اما به ایشان هم جواب درستی نداده‌اند.»
نوروزی به عکس یادگاری مسوولان تیم هم اشاره‌ای دارد: «دکتر نصیرزاده به‌عنوان مسوول تربیت بدنی دانشگاه پیام نور، در مراسم اهدای کاپ شرکت کردند و با ما عکس یادگاری گرفتند. همان موقع گفتند که برای فصل بعد هم تیمداری می‌کنند اما جالب است که از آن روز به بعد، هیچ صحبتی نداشته‌اند و حتی خانم ترابی که نماینده دانشگاه در تیم ما بودند هم دیگر پاسخ ما را نمی‌دهند. ما دوومیدانی‌کار هستیم اما چند ماه است که به جای دویدن و ورزش کردن، دنبال حق‌مان می‌دویم.»


Page Generated in 0.0059 sec