printlogo


کد خبر: 155488تاریخ: 1397/2/26 00:00
گزارش



عکس‌هایی که درونیات مسلمان را نشان داد
از ناراحتی گل پیروزی تا غیبت در جشن صعود


بعد از سوت پایان نیمه نخست وقتی برانکو و کادرش با قدم‌های تند و متوالی عرض زمین چمن را طی می‌کردند تا به سوی رختکن بروند تقریبا نصف آن جمعیت صدهزار نفری نام محسن مسلمان را فریاد می‌زدند. پرسپولیس با پشتوانه عظیم هوادارانش در زدن گل به الجزیره ناکام مانده بود و تمام آن هواداران تصور می‌کردند مسلمان می‌تواند چاره کار باشد. نیمه دوم قبل از گل نوراللهی هم یک بار این اتفاق افتاد اما منشا نخستین بازیکنی بود که باید وارد بازی می‌شد. بعد از گل تساوی بشار رسن برای تقویت خط میانی به زمین آمد و سر آخر در حالی که برخی به تصور اینکه مسلمان وارد زمین می‌شود سر و صدایی راه انداختند غافل از اینکه مصلح تعویض سوم خواهد بود و مسلمان، کامیابی‌نیا و یکی دو بازیکن دیگر باید روی نیمکت می‌نشستند.
بشار سانتر کرد و مصلح سر زد تا گل پرسپولیس با پای سیدجلال قم بخورد و اینجا همان لحظه‌ای بود که برانکو ثابت می‌کرد صعود و پیروزی بدون مسلمان ناآماده شدنی است و باید به او اعتماد کرد. ساعتی بعد از پایان مسابقه از همان لحظه دراماتیک و ثبت گل صعود پرسپولیس عکس‌هایی روی سایت‌های خبری منتشر شد که درونیات مسلمان در قبال تیمش و برانکو را عیان می‌کرد. عکس‌هایی که نشان می‌دهد در لحظه انفجار ورزشگاه آزادی و شور و شوق میلیونی هواداران پای تلویزیون محسن مسلمان خیره به شادی گل سیدجلال انگار عضوی از تیم شکست خورده است؛ لحظه‌ای تلخ که شاید در فوتبال ایران و باشگاه پرسپولیس کم‌نظیر و بی‌سابقه باشد اما حداقل ثابت می‌کند برانکو حق داشته که بازیکنی با این نیات و حاشیه سازی‌های این مدلی را بیرون بنشاند. بعد از پایان مسابقه هم اتفاق عجیب دیگری رخ داد و هنوز خبرنگاران خودشان را به راهروی خبرنگاران ورزشگاه نرسانده بودند که مسلمان و کامیابی‌نیا با چهره‌هایی مغموم – انگار که عضوی از تیم الجزیره هستند– چمدان‌ها را برداشته و بدون اینکه کلامی حرف بزنند با قیافه گرفته از جلوی خبرنگاران رد شدند و به سمت اتوبوس رفتند. این اتفاق درست در لحظه‌ای افتاد که بازیکنان، کادرفنی و اعضای دیگر تیم در رختکن مشغول جشن صعود بودند و صدای فریادهای‌شان تا راهروی خبرنگاران می‌رسید. لحظاتی که عکس صعود پرسپولیس ثبت شد هم مسلمان و کامیابی‌نیا در آن حضور نداشتند.
متاسفانه این عادت بسیاری از بازیکنان فوتبال ایران است که تیم را بدون خودشان نمی‌خواهند. کمال و مسلمان عصر دوشنبه و در لحظاتی که تمام پرسپولیسی‌های ایران شاد بودند و دوباره غرورشان احیا شده بود خودشان را عضوی از این تیم نمی‌دانستند. مسلمان و احتمالا کمال از آن جمله بازیکنانی هستند که تصور می‌کنند چون دو سال قبل پرسپولیس را بعد از 9 فصل ناکامی قهرمان کرده‌اند هر کاری می‌توانند انجام دهند و جایگاه‌شان هرگز نباید از دست برود در حالی که رمز موفقیت در فوتبال استمرار است وگرنه مسی و رونالدو بعد از هر قهرمانی باید به همه دنیا ناسزا بگویند، دل به تمرین ندهند و علیه مربی دسیسه کنند.
شاید یک نویسنده حق داشته باشد بعد از نوشتن یک رمان عالی یک سال استراحت کند و مشغول برگزاری کارگاه‌های آموزشی و کارهای جانبی شود اما در فوتبال حتی یک لحظه نمی‌شود شل آمد و هر روز و هر دقیقه باید دنبال موفقیت و قهرمانی دوید و تلاش کرد. نمونه‌اش کارلو آنچلوتی که بعد از آن همه قهرمانی در بایرن اخراج می‌شود‌.
سه سال قبل احمد نوراللهی آغازگر برد درخشان شهرآورد بود اما بعد از آن روی نیمکت نشست و فصل بعدترش هم نیمکت‌نشین بود‌. با این حال روز خداحافظی احمد، برانکو برای این سرباز واقعی اشک ریخت اما تفاوت بازیکنان در زمان نیمکت‌نشینی اینطوری مشخص می‌شود. یکی برمی‌گردد و دوباره سعی دارد تا ستاره تیم شود اما نیات درونی ستاره سابق وقتی روی نیمکت می‌نشیند با یک ویدئو و بعد با انتشار چند عکس در یکی از مهم‌ترین لحظات فصل رو می‌شود. حالا و با رو شدن این عکس‌ها حتما تمام آن هواداران و پیشکسوتانی که از مسلمان مقابل برانکو حمایت می‌کردند پشیمان شده‌اند که اگر اینطور نباشد یا در این فوتبال نبوده‌اند و پشت پرده‌هایش را نمی‌شناسند یا خودشان را به راه دیگری زده‌اند و حقیقت را نمی‌بینند.
 


Page Generated in 0.0056 sec